Gün batarken

Vefa sokaklarında bir yerdeyiz.

Arabamızı bıraktığımız yere geldik uzunca bir yürüyüş sonrası.
Süleymaniye’nin çevresindeki yollara asfalt dökmüşler. Parke taşları biraz olsun hızlı yaşanan hayatı yavaşlatan bir fren mekanizması gibiydi.
Yavaşlamaya ve etraftaki arta kalmış dinginliği hissetmeye yarıyordu.
“Buralarda da yavaşlamayın. Hızlı tüketin hayatı” der gibi asfalt dökmüşler yollara.

Gün batıyor.

Bazen karanlık, şehre bulaştırdığımız kiri örtüyor.

Batan günün ardında kadim zamanların silhuetleri ve her nasılsa gazabımızdan kurtulmuş ağaçların gölgeleri kalıyor geriye.

Bir gün daha gitti.

Akşamlar hayrola…

Kategoriler:manzara, tarihEtiketler:, , , ,

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.